Dancing międzypokoleniowy
Dlaczego seniorzy nie uczestniczą w życiu kulturalnym Warszawy i co jest przyczyną przepaści międzypokoleniowej? Te pytania zadaje sobie artystka i animatorka Paulina Braun, która organizuje w Warszawie Dancingi Międzypokoleniowe, cykl imprez mających zburzyć stereotyp zgorzkniałego seniora. Jednak nie udałoby się to na pewno bez DJ Wiki, najstarszej DJ-ki w Polsce, która opowie o swojej pasji i o tym, jak rozgrzać parkiet.
Jak dwie nieustające w działaniach osoby spędzają wolny wieczór, kiedy nie udzielają wywiadów?
Wika: Ja oprócz współpracy z Pauliną, gram trzy razy w tygodniu na dancingach, organizuję wczasy dla seniorów, zajmuję się też bezdomnymi zwierzętami, a do tego jeszcze staram się być na topie odnośnie literatury codziennej, wydarzeń. Także jestem zapracowanym człowiekiem. Nie sposób się nudzić, ja nie mam na to czasu.
Paulina: Zdarza się nam również wolne wieczory spędzić razem. Na przykład przygotowując jakąś pyszną kolacje i rozmawiając o projekcie Dancing.
Wika: I o prywatnych sprawach.
Paulina: Sporo o prywatnych sprawach.
Dużo czasu spędzacie więc razem prywatnie, a jak zaczęła się Wasza wspólna przygoda z dancingami? Paulina, najpierw powstał pomysł, a później poznałaś Wikę, czy odwrotnie?
Paulina: Dwa lata temu przygotowywałam pewien projekt z seniorami i zależało mi wtedy na nawiązaniu kontaktu z Dj Krychą z Wrocławia. Ona jednak nie była tą osobą, której szukałam. Natomiast kolega pokazał mi wywiad z Wiką w jednym z magazynów. To chyba był jej pierwszy wywiad. Zachwyciła mnie swoją osobą od razu. W tym okresie rozpoczęłam pracę przy projekcie UFO (instalacja architektoniczna na Pl. Na Rozdrożu). W ramach działań animujących miejsce wpadłam na pomysł zorganizowania dancingu i zaproszenie starszego pokolenia do UFO. Połączyłam zatem moje wcześniejsze doświadczenia, poszukiwania, odkrycie Wiki…i tak rozpoczęła się nasza współpraca.
Jaka była droga Wiki do stania się DJ-em i kariery w mediach?
Wika: Żyję już długo, więc i moja zawodowa przeszłość jest dość długa. Pracowałam 30 lat zawodowo z młodzieżą w zakładzie wychowawczym, z młodzieżą przestępczą po wyrokach sądowych. Przeszłam wszystkie szczeble od wychowawcy do kierownika i dyrektora zakładu, mam więc tę satysfakcję, że w karierze zawodowej osiągnęłam full. Następnym krokiem mogło być już tylko ministerstwo (śmiech). Jednak myślę, że dokonałam dobrego wyboru – wybrałam muzykę, która zawsze była w moim życiu obecna, chociaż może gdzieś w tle.
W jaki sposób?
Wika: Muzyka była sposobem na codzienny relaks. Jednak nie miałam czasu, żeby chodzić na dancingi, dyskoteki, moja praca wymagała przede wszystkim uczenia się drugiego człowieka. Stąd też uważam, że bardzo łatwo nawiązuje kontakty. Intuicyjnie mogę wyczuć salę, sytuację, to daje doświadczenie, które zdobyłam w swojej pracy zawodowej.
Co więc robisz, jeśli wyczuwasz, że ludzie się nie chcą się bawić?
Wika: Jeżeli widzę, że ludzie siedzą, bo jest dużo nowych, onieśmielonych osób, to puszczam muzykę, sama idę na parkiet i mówię: „No co jest? Tańczymy, tańczymy – raz dwa!” I oni wtedy w rytm muzyki wychodzą na środek i tańczą.
A skąd inspiracja? Słuchasz radia, idziesz do sklepu, szukasz płyt, pytasz Paulinę?
WIKA: Nie, nie, ja już gram 13 lat, nie jestem zielona jak to się mówi. Dla mnie moje pokolenie nie jest zaskoczeniem. Zaskoczeniem jest raczej pokolenie Pauliny. Ale jeżeli gram razem z DJ-em, który występuje dla młodych, wtedy słucham uważnie i jest to dla mnie najlepszy uniwersytet. Staram się mieć także kolekcję muzyki, która dla młodych jest atrakcyjna. Inaczej nie mogłabym grać.
Mamy sławną DJ-kę, najlepszą taneczną muzykę, a co z miejscem dancingu?
Paulina: Przemieszczamy się po Warszawie i zmieniamy miejsca, ale kluczem do tych spotkań są lokale, w których, na co dzień spędzają czas młodzi ludzie. Ostatnia impreza odbyła się w Klubie 55, kolejna będzie zorganizowana w Cafe Kulturalna w ramach PLANETE DOC+ FILM FESTIVAL, natomiast latem tańczymy na Barce /letnia odsłona Klubu Powiększenie. Chodzi o to, żeby zobaczyć i poznać kluby, w których spędza czas nasz wnuczek, nasz syn. Oswoić się z miejscem i wrócić do niego przy innej okazji, nie tylko podczas Dancingu. Okazuje się, że większość lokali w Warszawie jest bardzo otwartych na starsze pokolenie, jednak nasi rodzice, dziadkowie nie spędzają tam czasu, nie czują się zaproszeni. Po takim Dancingu już wiedzą, że zawsze są mile widziani w stołecznych klubach i klubokawiarniach.
Co jest w takim razie trudniejsze, to żeby otworzyć młodych na starszych, czy starszych przekonać do młodzieży?
Wika: Sądzę, że jedno i drugie, to znaczy trudno powiedzieć, co jest trudniejsze. Są ludzie, którzy w starszym wieku, podobnie jak młodzi, są otwarci i pogodnie patrzą na świat. Ale ogólnie rzecz biorąc młodzież ma lęk przed starością i postrzega ją jako coś nieatrakcyjnego, jako schorowaną, nieciekawą, roszczeniową. Nie ma nic gorszego niż „stary” człowiek. Sądzę że popełniono wiele błędów, szczególnie w takich mediach jak telewizja, gdzie lansowana jest tylko i wyłącznie młodość. Dlatego staram się pokazać przez te zabawy, że dojrzewanie i starość, której nie można obejść, jest wpisana w życie każdego z nas. Że starość jest jak gdyby przedłużeniem naszej młodości – może być, jeśli tak na nią popatrzymy. I jeżeli starość przyjmiemy z pogodą ducha, jako coś, co jest normalne w naszym życiu i zagospodarujemy ją tak, jak np. ja, będąc ciekawą życia, ciekawą wydarzeń, to okazuje się, że jest jak najzupełniej przyjemna, ciekawa i wzbogacająca.
Paulina: Zgadzam się, że z jednej i drugiej strony nie jest to proste, ale jednak zdecydowanie trudniejszym gościem dancingów są młodzi ludzie. I to właśnie oni zainspirowali mnie do tego żeby była to impreza międzypokoleniowa. Zrozumiałam to po zorganizowaniu pierwszego dancingu, po obserwacjach zachowań młodych ludzi i ich komentarzach. Wiedziałam, że łączenie pokoleń, to jest główny kierunek tego wydarzenia.
Co jest dla Ciebie najważniejsze w dancingach międzypokoleniowych?
Paulina: Po pierwszym dancingu w UFO zaczęłam rozmawiać z osobami, które przyszły na potańcówkę. Seniorzy świetnie się bawili, integrowali, a młodzi ludzie zaczęli mi opowiadać, że pierwszy raz w życiu widzą taką ilość starszych osób, które tak dobrze się bawią, są uśmiechnięci, nie rozmawiają tylko o lekarstwach…
Wika: I ładnie wyglądają…
Paulina: …(śmiech)..podrywają się nawzajem, romansują. Przeciętna młoda osoba nie ma większego kontaktu z osobami starszymi, często nie czerpie satysfakcji z takiego kontaktu albo nawet stroni od niego. Z resztą to działa również w drugą stronę. A to powinno być naturalne, że spędzamy razem czas, wychodzimy z rodzicami, dziadkami do klubów, kawiarni, mieszamy się pokoleniowo i nikt nie powinien się dziwić, zwracać na to uwagi. Jednak to naturalne nie jest. Żeby tak może kiedyś było należy nad tym pracować. Takie sytuacje trzeba stwarzać sztucznie – taki dancing na przykład jest tworem sztucznym. Trzeba go zorganizować, nazwać, dzwonić do ludzi, zapraszać, mieć logo, mieć plan, mieć partnerów i dużo, ciężko pracować nad tym, żeby stworzyć sytuację, która jest swobodna. Na której są i młodsi i starsi – wszystkie pokolenia, które dobrze się bawią i wracają na te imprezy. To nie jest naprawdę proste. I dodam jeszcze, że projekt ten bardzo dużo daje młodym ludziom. To, że mogą uwierzyć, że starość nie jest taka zła, że będąc seniorem można nadal cieszyć się życiem, pomimo tego, że będą mieć choroby, bo to jest nieuniknione. To jest bardzo budujące dla młodego człowieka.
Wika: Dancingi to cudowna rzecz, właśnie dzięki optymizmowi i temu, że można zarazić swoim życiem i tym optymizmem młodych. I to jest najważniejsze. Żeby młodzież inaczej popatrzyła na starość. Że razem z seniorami mogą się dobrze bawić, że można z seniorem porozmawiać o wszystkim, również o zmianach zachodzących we współczesnym świecie.
Co wobec tego jest dla Ciebie największym wyzwaniem?
Paulina: Międzypokoleniowość jest największym wyzwaniem tego projektu. To o czym wcześniej już wspominałam. A kolejnym wyzwaniem jest zaproszenie na Dancing obcokrajowców, mniejszości narodowych, które mieszkają w Polsce. Czyli kolejna grupa wykluczonych, kolejne środowisko, które warto zintegrować.
Powiedzieliśmy o wyzwaniu. A zastanawiam się, czy wiek ma znaczenie w kwestii marzeń? Czy należy je spełniać bez względu na to ile mamy lat?
Wika: W każdym wieku można mieć marzenia, one człowieka inspirują. Wydaje mi się, że marzenia zawsze budują nasze życie, inspirują nas do działania, do tego w jaki sposób chcemy je zrealizować. Część się udaje, część nie, jeżeli są zbyt wygórowane. Marzenia w każdym wieku są obecne i wydaje mi się, że człowiek pozbawiony marzeń jest smutny. Nie dąży do żadnego celu, bo wydaje mu się, że już kończy życie, już nie warto. Myślę że wszystko warto! W każdym wieku trzeba marzyć. Marzenia pomagają żyć. Ja marzę o tym, żeby bardzo dobrze grać.
Rozmawiała: Kasia Wójcik
Kolejne Dancingi Międzypokoleniowe odbędą się: 19.05, Cafe Kulturalna /Dj Wika&JWP/, PLANETE DOC+ FILM FESTIVAL, 23.06., 21.07.,18.08., BarKA
Fundacja Nizio planuje również zorganizowanie warsztatów hip-hopowych w Galerii Kordegarda. Więcej informacji na stronie:


