Pocztówki z przeszłości
tekst i zdjęcia: Izabella Szewczyk
„Urszulko! Czy „wielka gra” – zabawa kolekcjonerów widokówek przebiega zgodnie z regulaminem gry? Przesyłam życzenia powiększenia Twojej i Marysi kolekcji”. Janek.
/Poznań, 1965/
Zbieranie pocztówek i wymienianie się nimi, to była jedna z bardziej zajmujących aktywności mojej mamy, w czasach braku siwych włosów. Pocztówkami wymieniano się w szkole. Zawsze tematycznie i prawie zawsze były to pocztówki używane. Ktoś chował w biurku zwierzęta, ktoś inny morze. Mama zbierała góry. I w zamian za te swoje góry, oddawała wszystkie inne pocztówkowe fragmenty rzeczywistości, które miała w domu. Zadziwiający jest fakt, że naprawdę, dla nikogo, nie miało wtedy znaczenia, że na odwrocie prawie każdej kartki, nadawca zostawiał adresatowi, czasem bardzo osobiste, życzenia albo prośby. Wymiana trwała w najlepsze. Dzięki temu, sięgając po pocztówkowe pudło mamy, mogę teraz czytać, co następuje (pisownia oryginalna):
Pozdrowienia dla wszystkich przesyła Boguś.
PS Droga Mamo! Proszę zanieść mój garnitur bez kamizelki do czyszczenia ekspresowego.
/Lubań, 9 grudnia 1964/
Pozdrowienia z zaśnieżonych Sudetów przesyła Maryśka i Gośka.
PS Na obozie jest kapitalnie, wiara fantastyczna, czas szybko ucieka. Sylwestra spędziłyśmy nader pięknie (film się urwał).
/Sudety, 1967/
Pozdrowienia z Jeleniej Góry przesyła Sylwek.
PS Rysiu, nawiązałem korespondencję z Zygą, on wybiera się na Politechnikę. Ja też bym chętnie spróbował, ale dopiero po roku służby. Będąc w Poznaniu miałem wpaść do Ciebie, ale tak by Cię chyba nie było, bo to było przed południem. Byłem 2 razy już na urlopie, łącznie 10 dni. Na tym kończę, powodzenia w życiu osobistym i służbowym.
/Jelenia Góra, 14 lutego 1967/
Jak widzisz Twój „rozkaz” wykonałam i dostałaś tę kartkę. Nie zapominaj jednak, że mogę ci jeszcze życzyć wszystkiego najgorszego. Ale nie będę taka. Najlepsze życzenia „Wesołych Świąt” dla Ciebie, a przede wszystkim dla Twoich Rodziców, przesyłają Aśka, mama, tata i Wojtek.
/Zakopane, 1967/

