Zwykłe Życie to magazyn o prostym życiu wśród ludzi, miejsc i rzeczy.

biblio2

biblio

Piękne są panie bibliotekarki, ich starannie polakierowane uczesania i swetry z fosforyzującej angory. Usta pociągnięte purpurową szminką, trochę już wytartą na pochłoniętej w biegu kanapce. Oczy lekko podpuchnięte, ujawniające ślady nocnego zaczytania w „Dziwnych losach Jane Eyre” w dni parzyste i w „Emilce z Księżycowego Nowiu” w nieparzyste. Biegną rano do swoich bibliotek z kipiącymi kaloryferami i nieszczelnymi oknami, z duszną salką komputerową, w której rozsiadają się łysiejący panowie namiętnie przeszukujący motoallegro.

Najurodziwsza jest moja biblioteka przy Majdańskiej w Warszawie. Bywa, że po drodze do niej zaglądam na pocztę, gdzie – jak chyba nigdzie indziej na świecie – panuje równość absolutna. Tu nie ma osób uprzywilejowanych: nie przepuszcza się kobiet w ciąży, z niemowlętami na ręku, staruszków czy osób niepełnosprawnych. Litość to wszak oznaka słabości. Zazwyczaj ogonek jest za długi i decyduję się wysłać polecony w drodze powrotnej. Tyle, że jak już wpadnę w wir znoszonych, przekartkowanych książek z bibliotecznego katalogu, z reguły wypada mi z głowy ten polecony. Tyleż tam wspaniałości poukrywanych wśród stosików lektur i czytadeł dla pań. Znajdzie się Joan Didion z „Modlitewnikiem”, Joanna Papuzińska z bajeczną biografią spisaną z perspektywy małej dziewczynki pt. „Darowane kreski”, są baśnie Teda Hughesa i błagające o miłość listy Sylvii Plath do matki.

Książki przeczytane, które z premedytacją przetrzymuję parę dni dłużej niż przewiduje data zwrotu. Kiedy już kilkakrotnie smagana ponagleniem udam się do  biblioteki, przeżyję katharktyczny moment sczytywania indeksów i oczyszczania zbrukanego zwłoką konta. I znów mogę zacząć wszystko od nowa.

Dominika Janik