Pamiętnik z wakacji
Tekst i zdjęcia: Paulinka Puchalska
Byłam we Włoszech. Przywiozłam pamiętnik, tęsknotę i dużo zdjęć.
Dzień 1, 8.06.13
Podróż okej. Lotnisko w Monachium jest chyba większe niż wszystkie lotniska w Polsce razem wzięte.
Babcia- kruszynka, taka prawdziwa Sycylijka. Sięga mi do łokcia.
Prawdziwego Włocha można poznać po ciepłych oczach. Albo po prostu można go poznać.
20:44. Niemieckie Alpy. Góry są piękne, potężne, nie do opisania (ale po co używać słów, kiedy są zbędne). Próbuję „radia” samolotowego (nie działa). W słuchawkach tylko szum na każdej z osiemnastu stacji. Wie-czorem zjem dużą pizzę z rukolą.
(tu w oryginalnym zapisie pojawia się rysowany piórkiem ornament z listków rukoli)
Od tej wysokości bolą mnie stopy.
Przeleciałam już Rzym i widziałam spadającą gwiazdkę, która w rzeczywistości okazała się jakąś latarnią morską.
(również rysunek piórkiem, fale z podpisem: Morze Tyrreńskie)
Na lotnisku czekała ciocia. Dzieciaki (Ania i Michał) szlajają się po Aci Trezza. W samochodzie czeka Franco i trzy półki po cztery koszyczki truskawek na każdej. Truskawki są prawdziwe i pachną słodyczą. Jedziemy przez żywe miasto, 23 a ludzie dopiero budzą się do życia. Wszędzie kioski z gelato. Młodzi są głośno. Sta-rzy też. We Włoszech wszystko jest głośne. Jedzenie jest głośne, seks jest głośny, ludzie są głośni. Tylko siesta jest święta. Żywego ducha na ulicy nie znajdziesz.
Przywitał mnie czekoladowy tort i owoce słodsze niż cukier. Siedzimy długo. 2:30, kończymy gotować tru-skawki na konfitury i syropy. Pachnie jak DOM, zasypiam od razu.
(rys. przedstawiający moje łóżko z dopiskiem: „To jest moje łóżko. Pokoik jest mały i jasno różowy (przy-najmniej ja lubię tak myśleć, naprawdę jest bardziej biały. W rzeczywistości pościel mam pikowaną, ale to zepsułoby obrazek”)
Dzień 2, 9.06.13
Coś mnie budzi rano (oprócz budzika, który notorycznie wyłączam). Tym czymś okazuje się być czarna maź w nozdrzach. Jakby krew mi ciekła, ale ciemna i gęsta jak smoła. Patrzę raz w lustro, raz na chusteczkę i trochę się boję (bo niby od czego to jest?). Idę spać dalej. Koszmary. Eleonora budzi mnie tuż przed 12.
Słodkie śniadanie (fuj).
Idziemy się opalać. Taras to chaos. Wszędzie chodzi za mną ten uparty chaos, ale teraz to już chyba świa-domie i nic w tym dziwnego.
A!!! Ta czarna wydzielina w nosie to od świeczek na komary. Jak mogłam się nie bać? Tu ludzie są dzicy, nieokrzesani, inni, a pierwsze co mi przyszło do głowy to klątwa. Zero klątwy i dobrze.
Opalamy się 5 minut i już mnie to słońce męczy. (cenzura) Wytrzymuję do obiadu, przewracając się lub dra-piąc co trzy sekundy. Będzie pasta z rukolą (wziąć przepis!!!) i kurczak na cebulce z pieczywem. Niepo-trzebnie tak szybko schodziliśmy z tarasu. Nie jem kurczaka do końca, już nie mogę.
Walczę ze słońcem.
Temperatura: 26 stopni.
Temperatura odczuwalna: 43 stopnie.
Po południu wracamy na dach kręcić papierosy. Jest chłodniej, ale słońce nadal rozgrzewa mi kark.
(rys. z dopiskiem: na tarasie nadal chaos i kaktusy)
Dni 3-5, 10-12.06.13
Zaniedbuję pisanie na rzecz wylegiwania się godzinami na słońcu. Skutkiem tego jest poparzona skóra (ała, boli). Pamiętam tylko, że dostaję czerwony olejek o specyficznym zapachu. Używam go parę dni. Pomaga.
Dni wyglądają podobnie. Słodkie śniadanie, opalanie na dachu (wspólne), obiad, siesta tj. sen/ponowne opalanie na dachu, kolacja, prysznic, wyjście gdzieś (piazza, Catania, etc.) i tak w kółko. I jest fajnie, bo to jest fajna monotonia.
Noc 21/22.06.13 (przestaję liczyć, który to dzień)
Od tego ciepła puchną mi nogi. Właściwie cała puchnę. Jest strasznie duszno. Oblizuję powoli łyżeczkę kremu pistacjowego, a moje ciało z minuty na minutę staje się co raz bardziej lepkie. Ciepło. Nie mam już nawet siły sięgnąć po herbatę, którą zaparzyłam profilaktycznie. Jeszcze cieplej.
Jeżdżąc skuterem w nocy, jesteśmy gdzieś pomiędzy “Vacanze Romane” (fuga in Vespa) a teledyskiem Major Lazer. To piękne.
Dzień 27.06.13
Kartki o numerach 21 i 22 zostały wyrwane. Adresy do wysłania pocztówek:
D: ul Smocza 21/47
P: ul Sztormowa 8
E: ul Zuchów 9
Nr rezerwacji na spektakle Nowego Teatru na 06.07:
„Nancy. Wywiad” 18:30 ID- 1868
„Kabaret warszawski” 11:00 ID- 1967
Jest to notka typowo matematyczna. (treść=liczby)
Dzień 22, 29.06.13 Wielkie Powroty
Mało pisałam, przez co jestem zła. Właściwie tylko przez to, bo w ogóle jestem:
1 zrelaksowana
2 szczęśliwa!!!
3 dumna z siebie
4 wyciszona
Mam ochotę wszystko zmienić i zacząć na nowo (odmiana z P.) Są to dobre potrzeby.
(rys. dwie chmurki, w środku napis: pierwsze turbulencje)
Będę tęsknić za:
1 słodkimi śniadaniami, których nie znoszę
2 chaosem Eleonory
3 MOIM tarasem na dachu
4 palmami
5 ciepłym morzem, które zostawia na skórze białą powłoczkę z soli
6 leniwymi siestami
7 wrzaskami na Fierze
8 nocną jazdą skuterami
Przerwa. (w locie)
Hot snacks w Lufthansie są smaczne. Bagietka z pesto, mozarellą i pomidorami+zioła. Pomarańczowe ser-wetki.
Nie lubię, jak pomidory parzą mi buzię.
Cienie chmur na morzu wyglądają jak małe wysepki.
Teraz mało co pamiętam. Właściwie jak przez mgłę. Mogę dużo mówić, ale nie pisać. Pojedyncze obrazy, gra skojarzeń.
domy ule
lido
baseny w klubie
Etna (płaczę)
kościół
6000 Polaków
małe kotki
biegamy
wyniki matur
zasypianie po trzeciej
Straszne te turbulencje. Piję colę, jesteśmy nad Wenecją.
Susan Sontag
„Kabaret warszawski”
tęsknota
rozmowy telefonicznie
czarnoskóra kobieta z dzieckiem (polaroid)
Przyciskam shuffle i jakoś chce mi się płakać (nie robię tego).
Jeszcze wczoraj po słonej wodzie piekła mnie buzia.
Chcę już jeździć SKM, których szczerze nie znoszę.
Opaliłam się. Pojaśniały mi włosy, wyszło kilka piegów. Poza tym wracam jakaś taka nowa, z Wielkimi Chę-ciami i Wielkim Zapałem. Palce nadal brudne od atramentu.
Słucham muzyki, nawet nie wiem konkretnie jakiej i napływają mi łzy do oczu. Nie wiem czemu. No już tak jest po prostu. Granica między wodą a lądem zatarła się ostatecznie.
Dzień nie-wiem-który już po powrocie, lipiec 13
Italo Calvino napisał (w: „W słońcu jaguara”, oryg. Sotto il sole giaguaro, tłum. Hanna Flieger)
”(…) prawdziwa podróż, rozumiana jako wchłonięcie pewnej „zewnętrzności” odmiennej od tej codziennej, pociąga za sobą całkowitą zmianę odżywiania, pochłanianie zwiedzanego kraju w jego faunie i florze oraz w jego kulturze (chodzi nie tylko o odmienne zabiegi w przyrządzaniu i przyprawianiu potraw, lecz także o używanie odmiennych narzędzi, którymi rozgniata się mąkę, czy miesza w kociołku), wprowadzenie go przez usta do przewodu pokarmowego. Jest to jedyny sposób podróżowania, który ma sens w dzisiejszych cza-sach, kiedy wszystko to, co jest widziane, można równie dobrze zobaczyć w telewizji, nie ruszając się ze swego fotela.”
I wszystko to już dla mnie Włochy.








