Jeden gram cienia.


Tekst i zdjęcia: Beata Śliwińska
(http://instagram.com/barrakuz)
Morze jest niepokojąco ciche, w dodatku nie dopuszcza oka do dna tak, jakby chciało zachować coś dla siebie. Gardzi ulicznym galopem. Robię nura. Wytrzymuję jakieś trzydzieści sekund pod wodą. Zwykły kurort, tysiące hotelowych gwiazdek oślepiają, wzniesienia udają wulkany. To akurat bardzo mi się podoba.
Ramadan. O świcie budzi Cię modlitwa, budzi Cię też rankiem, podczas sjesty, drzemki. Piąty raz przypomina o sobie, gdy siedzisz w gwarnej knajpce. Muzyka milknie. Budzisz się bardziej.
I nie ma Świętej Wojny. Jest święty spokój, piję czaj, badam stopami dywany meczetu, rzucam jedzenie kotom o małych głowach. I zachodzi słońce, i wszystko teraz już wolno – mężczyźni się upijają, spokojne morze zjada nocą wszystkie kurortowe gwiazdki, zostawia sobie jedną, bo to kurort jednej gwiazdki i półksiężyca. Turcja.














