Drugie życie biżuterii
Tekst: Magdalena Linke
Zdjęcia: materiały promocyjne
Galeria Biżuterii mieści się przy Nowym Świecie 48 od powojnia. Ta sama kamienica, ten sam zapach, a w gablotach klejnoty, które wieki temu podróżowały po całym świecie. Mieniące się diamenty, szlachetne rubiny, granaty i szmaragdy uwodzą tak samo jak dekady temu. Klienci wpadają do galerii na dłużej, a turyści często zaglądają tu przez szybę. Unikatowość biżuterii w galerii Desy Unicum zapewnia jej wartość historyczna i precyzyjne wykonanie, na ogół ręcznie, z wykorzystaniem różnorodnych technik jubilerskich w jednym egzemplarzu. O precyzję i jakość dba zespół galerii złożony z historyków sztuki i rzeczoznawców jubilerskich, a nad wszystkim czuwa Beata Paluch, licencjonowana specjalistka od diamentów, kierowniczka Galerii Biżuterii.
Magdalena Linke: Skończyłaś historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracę napisałaś o malarstwie Stanisława Wyspiańskiego. Dlaczego to z biżuterią postanowiłaś związać przyszłość?
Beata Paluch: Po studiach zaczęłam szukać pracy związanej z historią sztuki. Nie wiedziałam, że trafię do galerii biżuterii. Najpierw dostałam się do działu przyjęć w warszawskiej Desie Unicum. Odpowiadałam za malarstwo, rzemiosło. Po roku zostałam przeniesiona do Galerii Biżuterii i tak się zaczęło. Oczywiście, na studiach miałam zajęcia z rzemiosła artystycznego, ale dopiero tutaj poczułam, że chcę specjalizować się w rzeczoznawstwie jubilerskim. Trafiłam w odpowiednie miejsce.
Słyszałaś wcześniej o Galerii Biżuterii przy Nowym Świecie 48?
Tak. Interesuje się historią i kiedyś przeglądając powojenne zdjęcia Nowego Światu, który wówczas był ulicą antykwaryczną, natrafiłam na fotografię kamienicy z szyldem: Desa Unicum. Poszperałam w dokumentach, zapytałam członków lokalnego Stowarzyszenia i znalazłam informację, że dzisiejsza galeria Desy istnieje nieprzerywanie w tym samym miejscu od około 1950 roku.
To bardzo długo, ponad 60 lat. Czy kiedyś odbywały się tu aukcje?
Po wojnie w Galerii Biżuterii przede wszystkim sprzedawano stare obiekty. Nie tylko biżuterię, ale również emaliowane ramki na zdjęcia, papierośnice, a nawet torebki wysadzane kamieniami. Górną granicą, do której i dziś przyjmuje się biżuterię, jest okres międzywojenny, choć pojawiają się wyjątki, jak na przykład pierścionki z brylantami, które choć współczesne, wspaniale nadają się na zaręczynowe i cieszą dużym powodzeniem.
Organizujecie aukcje. W grudniu szykuje się kolejna: XIV Świąteczna Aukcja Biżuterii.
Wcześniej nie było to konieczne. Biżuteria doskonale sprzedawała się w galerii lub jako dodatek przy aukcjach rzemiosła artystycznego w siedzibie głównej Desy. Dziś starej biżuterii jest coraz mniej, rynek się kurczy, a ludzie rzadziej pozwalają sobie na takie wydatki. Dlatego wzorem największych domów aukcyjnych na świecie organizujemy osobne aukcje biżuterii dawnej, które cieszą się dużym zainteresowaniem klientów. Prezentujemy na nich zwykle około 100 przedmiotów z różnych okresów.
Kto odwiedza takie aukcje?
Są dwie kategorie klientów. Jedyni to młodzi ludzie, którzy tradycję kolekcjonowania starych przedmiotów wynieśli z domu. Dla nich naturalnym jest, że pierścionek zaręczynowy kupią u nas. Liczy się tradycja i historia, którą przechowują te obiekty. Ważny jest też aspekt dochodowy. Nasza biżuteria to doskonała, choć długotrwała lokata kapitału. Druga kategoria to stali klienci Desy Unicum, którzy nie mają na co dzień czasu, żeby przyjść do Galerii Biżuterii. Choć służymy im pomocą, w katalogu znajduje się zazwyczaj 100 obiektów, zaś w galerii prawie 2 tysiące. Wybrać jedną rzecz jest naprawdę ciężko.
Tym bardziej, że w gazetach co chwilę pojawiają się artykuły o fałszywkach.
To prawda. Rynek dóbr luksusowych w Polsce przeżywa kryzys. Kiedy zaczynałam pracę dużo łatwiej było sprzedać rzecz za 40 tysięcy złotych. Dziś ta granica spadła i wynosi średnio 5 tysięcy złotych. W kwietniu mieliśmy bardzo dobrą aukcję biżuterii. A to dlatego, że w tym czasie w mediach pojawiły się artykuły o kryzysie na rynku diamentów. Dzieinnikarze pisali, że za kilka lat z kopalni przestaną być wydobywane diamenty powyżej 1 karata, czyli te mające największą wartość. To wystarczyło, żeby zachęcić klientów do inwestycji.
Jak sprawdzacie, czy przyniesiona biżuteria ma wartość?
Mamy komisję wycen, która składa się ze specjalistów kilku dziedzin: jubilerstwa, gemmologii, historii sztuki. Naszym rzeczoznawcą jest pan Jerzy Lewiński, członek Stowarzyszenia Rzeczoznawców Jubilerskich i jeden z jego założycieli. Pan Jerzy najpierw był mistrzem złotnicta, a później zrobił kursy gemmologiczne, dlatego tak dobrze zna się na biżuterii. Proces przyjmowania przebiega następująco: najpierw ocenia się, czy przyniesiony obiekt ma wartość handlową: czy kamień nie jest syntetykiem, czy perły są prawdziwe, a następnie sprawdza się jego sprawność. Przyjmujemy stare przedmioty, ale muszą być w dobrym stanie, albo takie co do których nie mamy pewności, czy za kilka lat się nie zepsują.
Gwarancja jakości przy starych obiektach?
Nie możemy nikogo zapewnić o trwałości przedmiotu, nie będąc tego pewnym. Dlatego wyceny zawsze odbywają się przy kliencie. To wynika również z wartości sentymentalnej przedmiotów. Zdarza się, że przychodzą do nas osoby, które są przekonane, że posiadają skarb. Od dziecka mówiono u nich w domu, że dany pierścionek, czy broszka należały do prababki w XIX wieku. Niestety często okazuje się, że są to nowoczesne przedmioty albo takie, które nie mają wszystkich elementów, a takich nie możemy przyjąć.
Opinię o każdym przedmiocie wydaje rzeczoznawca jubilerski?
Tak. To bardzo duża odpowiedzialność, dlatego żeby używać tego tytułu trzeba zdobyć kilka certyfikatów. To zamknięte środowisko. W Polsce należą do niego wybitni specjaliści. Ja w tym roku otrzymałam w Antwerpii tytuł Certyfikowanego Eksperta Diamentów, którym jednak nie mogę się posługiwać w Polsce dopóki nie będę miała kilkuletniej praktyki. Stowarzyszenie Rzeczoznawców Jubilerskich bardzo dba o jakość świadczonych usług. Co pięć lat organizowane są obowiązkowe kursy doszkalające, weryfikujące wiedzę i umiejętności, zakończane egzaminem. Na rynku pełnym imitacji, trzeba naprawdę posiadać umiejętności, żeby dokonać poprawnej oceny wartości przedmiotów, umieć je oczyścić, czy naprawić.
Jakiego rodzaju naprawy wykonujecie?
Oczyszczamy biżuterię z brudu, zmieniamy wielkość pierścionków. Poza tym, jeśli klient sobie tego życzy, uzupełniamy kamienie lub wymieniamy kamienie jeśli są uszkodzone. Wszystkie usługi wykonujemy zgodnie z technikami historycznymi danego obiektu: nie używamy do historycznej biżuterii nowych szlifów. Taka biżuteria ma wartość sentymentalną, nie możemy z niej zrobić nowoczesnego przedmiotu, bo straci cały urok.
Więcej na: www.desabizuteria.pl


