Zwykłe Życie to magazyn o prostym życiu wśród ludzi, miejsc i rzeczy.

Przepytała: Agata Napiórska

Co poniedziałek zmuszam jedną osobę do nadludzkiego wysiłku. Zadanie polega na tym, by wybrać jedną książkę, jeden film i jedną piosenkę, które w jakiś sposób są ważne dla ankietowanego. Może być to wybór podyktowany nastrojem chwili, może być tzw. życiówka. I trzeba uzasadnić.

18801_10203263425260622_9037883128951351598_n

fot. Krzysztof Kozanowski

Eliza Mórawska – Urodzona i wychowana w Warszawie, kochająca Podlasie. Skończyła Dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, później pracowała w agencjach reklamowych i w marketingu korporacji. 9 lat temu zaczęła pisać bloga White Plate, dzięki któremu dzisiaj realizuje swoje zawodowe marzenia. Autorka książek kulinarnych „White Plate: Słodkie”, 'O jabłkach”, a wkrótce też „O chlebie”. Lubi pisać, fotografować i gotować. Mama dwóch córek.

Książka

Maurice i Maralyn Bailey, 117 dni na łasce oceanu, 1976.

„117 dni na łasce oceanu” Maurice i Maralyn Bailey to książka wydana w 1976 roku, z którą przeprowadzam się z mieszkania do mieszkania i którą czytałam już kilka razy na różnych etapach życia. To prawdziwa historia – pamiętnik angielskich żeglarzy, którzy sprzedali swój dobytek, by kupić jacht, na którym zamieszkali. Podczas ich podróży przez Ocean Spokojny kadłub łodzi zostaje uszkodzony przez wieloryba, a jacht zaczyna tonąć. Mają niespełna godzinę, by zabrać najpotrzebniejsze rzeczy i przenieść się na tratwę ratunkową, na której przyjdzie im dryfować 117 dni. Żywią się żółwiami, ptakami i rybami, łapią deszczówkę, a podczas sztormów wpadają do wody. Widzą, jak w oddali przepływają statki, których załoga nie dostrzega wyrzucanych przez nich rac. Po raz pierwszy przeczytałam tę książkę jako nastolatka i później wielokrotnie do niej wracałam. Dla mnie to przede wszystkim historia woli życia i wiary w przetrwanie. Pamiętam, że tak bardzo przeżywałam tę opowieść, że zdarzało mi się budzić w środku nocy i myśleć o niej i jej bohaterach, którzy nigdy nie zwątpili w to, że uda im się ocaleć. Na tratwie Maralyn rysowała plany kolejnej łodzi, którą planowali zbudować po uratowaniu. W książce są też ich zdjęcia.

0aab9009-f06c-44e3-a18b-15a567aeb2c6_650x366

Piosenka

Beth Hart i Joe Bonamassa, I’ll take care of you, 2011.

Zdarzyło mi się słuchać w kółko tego utworu podczas samotnej, czterogodzinnej podróży w środku śnieżnej burzy. Miałam wtedy wiele do przemyślenia, a ta piosenka ma w sobie ogień: radość, ból i tekst, który pasuje do wielu sytuacji. Za każdym razem, kiedy słyszę ją w radio, czuję wzruszenie.

Film

Clint Eastwood, Co się zdarzyło w Madison County, 1995.

Kocham ten film. Znam go na pamięć. Potrafię przywołać każdą scenę, przypomnieć sobie miny głównych bohaterów, poczuć ich emocje. Na każdym etapie życia porusza we mnie inne struny, pobudza do myślenia. Meryl Streep i Clint Eastwood to genialni aktorzy, którzy w gruncie rzeczy niewiele w tym filmie mówią. Nie muszą. Obrazy mówią same za siebie. To historia o życiowych wyborach, straconych złudzeniach, marzeniach i ludzkich pragnieniach.