Zwykłe Życie to magazyn o prostym życiu wśród ludzi, miejsc i rzeczy.

Przepytała: Agata Napiórska

Co poniedziałek zmuszam jedną osobę do nadludzkiego wysiłku. Zadanie polega na tym, by wybrać jedną książkę, jeden film i jedną piosenkę, które w jakiś sposób są ważne dla ankietowanego. Może być to wybór podyktowany nastrojem chwili, może być tzw. życiówka. I trzeba uzasadnić.

Iza

Iza Łopuch – rocznik 79.

Filmoznawca z wyształcenia, producent filmowy z zawodu. Od trzech lat Head of Original Production HBO Polska.

Bardzo nie lubi musieć, bankietów oraz kłamstwa. Uwielbia przyjęcia, jeździć samochodem, zwierzęta, jak się jej opowiada bajki, ogląda z nią zdjęcia i uprawia gry słowne. Najbardziej lubi znać ludzi, którzy są jak ciekawe historie bez widoków na zakończenie. Za dużo przeklina. Za dużo pali. Za dużo pracuje. Bo bardzo to lubi.

Książka

Georges Perec, „Życie instrukcja obsługi”, wyd. Ha!Art

Tu jestem na super serio i idę po życiówę. Top 10 ever. Uwielbiam się zachwycać i nie rozumieć – żeby zacząć rozkminiać i zrozumieć i wciąż się czuć głupią. Jest jakaś wewnętrzna reguła, której poznanie kusi – masz wrażenie, że jeśli ułożysz puzzle, wejdziesz na chwilę do czyjeś głowy. Poczujesz DOKŁADNIE to, co autor kiedy pisał. Oczywiście, że to jest niemożliwe, ale czasem fajnie sobie powyobrażać że jest.  Joyce, Pynchon, Perec – mistrzowie.

Jest francuska kamienica, jest kilkaset stron, które opowiadają o jej mieszkańcach, w czasie rzeczywistym całość rozgrywa się w jednej sekundzie, w której umiera mistrz układanek Bartlebooth. Ale tak naprawdę to 75 lat, bo przecież mamy retrospekcje. Ponad 300 historii, sześć części, 99 rozdziałów (czemu nie sto? Ha!), do każdego wstęp, po każdym epilog. Kamienica, jak to budynek, ma plan architektoniczny. I tu zaczyna się poważna sprawa, bo trzeba sobie uzmysłowić, jak porusza się szachowy skoczek. I dalej i dalej i dalej.  Perec zaszył w tej książce wiele zagadek udowadniając, że najgłębszy humanizm też jest matematyką. Myślę, że będę do tej pozycji wracać jeszcze wiele razy i dowiadywać się czegoś nowego.

Tym niemniej to jest tak dobre, że można przeczytać jako historię, tak po prostu. Bez kontekstów, słowników i notatek. BANG! Nie ma instrukcji obsługi życia, ALE keep on trying, jak mówią w amerykańskich filmach.

13-georges-perec

Film

Syn Szawła, reż. Laszlo Nemes Jeles

Człowiek to najokrutniejsze zwierzę. Dużo ostatnio filmów o tym (przemycam tym samym info, żeby zobaczyć AMY Asifa Kapdi).  Zwierzę, które kierując się gadzią częścią mózgu gotowe jest do biegu i ucieczki, aby ratować życie. Zwierzę, pozbawione tej pięknej idei duszy, jaką sobie przypisujemy.

Zabieram cię na przechadzkę. Stoisz razem z innymi, ktoś każe wam ściagnąć ubrania, odwiesić je na hakach, zapamiętać dobrze ich numer. Bo przecież zaraz wrócicie, żeby założyć je ponownie. Idziesz dalej. Wchodzisz do komory gazowej. Krzyczysz. Inni wokół ciebie też krzyczą. To koniec twojego życia. Jesteś w Auschwitz-Birkenau.

Ale ktoś spróbuje zwrócić ci godność po śmierci. Ten ktoś ma na plecach wymalowany czerwoną farbą znak X, jest członkiem Sonderkommando. Każdy dzień jego życia oznacza usuwanie śladów śmierci. Ten ktoś to twój ojciec, który wbrew wszystkiemu spróbuje zapewnić ci godny pochówek. I o nim jest ten film.

To nie życiówa, to doraźne rozwałkowanie neuronów, które zostawi ślad na zawsze. Kategoria: musicie to zobaczyć. Kategoria: da się opowiedzieć o Holokauście tak, jak jeszcze nikt nie opowiedział. Kategoria: warto robić debiut, jeśli masz w sobie wrażliwość o mocy rażenia bomby jądrowej. Kategoria: pardon my French: rozpierdol.

Piosenka

Dolly Parton, Jolene

Żeby było krótko, będzie to, co teraz, w tej sekundzie, leci mi w słuchawkach. I bardzo wszystkich przepraszam, że nie wybieram, ale w tej kategorii się nie da wybrać. Muzyka jest zawsze, a czasem jest wszystkim. Mamy więc na stole Dolly Parton w jedynym jej kawałku jaki znam, który jest masakrycznie poruszającym mnie wołaniem kobiety do drugiej kobiety, a cała awantura o mężczyznę. Historia o godności dawno temu się tam skończyła. Ale o miłości jest na maxa. Jolene, please don’t take him just because you can. No trzeba mieć jaja. A teraz idzie Flashback Fat Freddys Drop. Wzmiankuję ze specjalną dedykacją. PS: tak, podkochuję się w wokaliście.