Dziewczyńskość w dresiku
Tekst: Kasia Wójcik
Zdjęcia: Basia Kuligowska / PION
Rita Pax zaprezentowała najnowszy, klimatyczny teledysk do utworu „Dead Bleeding Pride” pochodzącego „Old Transport Wonders”, drugiego albumu zespołu. Zobaczcie intrygujący efekt i dajcie się zabrać w podróż!
Z tej okazji publikujemy także fragment wywiadu z Pauliną Przybysz „Dziewczyńskość w dresiku”, który ukazał się w 9 numerze Zwykłego Życia.
Zastanawialiście się kiedyś jak rośnie brukselka? Mama 7-latki musi znać odpowiedź na każde pytanie i fakt bycia jedną z najzdolniejszych polskich wokalistek, właścicielką wytwórni płytowej i zdobywczynią muzycznych wyróżnień nie zwalnia wcale z tego obowiązku. W rozmowie z Pauliną Przybysz towarzyszyła nam jej córka Matylda, która zdążyła zadać swojej mamie 89 pytań, a ze mną policzyć do 120. Ja pytań zadałam nieco mniej, za to udzielone odpowiedzi były szczere, zabawne i ciekawe na 120%. W rozmowie o nowej płycie projektu Rita Pax Paulina zdradziła też jej żywieniową misję, plan podróży z gongiem i jak radzi sobie ze swoim twórczym ADHD.
Kasia Wójcik: Na okładce Waszego albumu Old Transport Wonders widnieje samolot – pierwszy sygnał, że płyta zabierze nas w podróż w różne części świata. To wpływ zainteresowań członków zespołu czy Twoje inspiracje, których wcześniej nie miałaś okazji wprowadzić w życie?
Paulina Przybysz: Mamy na płycie instrumenty z różnych zakątków świata i czasu na przykład saz, który jest tureckim instrumentem. Czasami słychać flety, które też mają różne pochodzenie. Niektóre są staropolskie, inne azjatyckie. Natomiast myślę, że gatunkowo nie ma tutaj zamierzonych elementów, a jest to efekt wrażliwości, która się w nas rozbudowuje przez to, że gramy w bardzo różnych składach. Na przykład chłopcy (Paweł i Piotr Zalewscy) oprócz tego, że występują w zespołach rozrywkowych, grają też muzykę dawną. Czasem barokowe utwory na cymbałach, czasem w filharmonii na mandolinie i tak naprawdę nigdy nie wiadomo, gdzie się ich spotka.
Czyli wnoszą do projektu masę elementów nie tylko gatunkowych, ale także nowe instrumentarium?
Tak, wnoszą i myślę, że my sami nie jesteśmy w stanie powiedzieć, skąd dana fraza przyszła. To taka suma naszych wrażliwości, która potem się ulatania.
Z braćmi znacie się jeszcze z podstawówki, to wpływa jakoś na Waszą współpracę? Macie dla siebie taryfę ulgową?
Ja zawsze grałam z muzykami starszymi od siebie. Podziwiałam i słuchałam się ich, bo to byli ci z wydziału jazzu, oni się znają i wiedzą, co robią. A ja jestem tylko wokalistką. Przez te kilka lat, tworząc muzykę sama, zaczęłam mieć konkretne oczekiwania na temat tego, jak chcę zabrzmieć. Nie chodzi mi o to, kto jakim jest muzykiem tylko, jak zrobić, żeby zrozumiał, o co mi chodzi. To bywało trudne, ponieważ czułam przed nimi ogromny respekt. I często przystawałam na ich swoją drogą super pomysły ale te jeszcze nie byłam ja chyba tylko ja względem nich. Więc fakt, że nagle pracuję z rówieśnikami, którzy chodzili po tych samych szkolnych korytarzach i wszyscy troje jesteśmy wiolonczelistami jest bardzo naturalną sytuacją. Kiedy się spotkaliśmy i zaczęliśmy grać, przestałam kreować się na kogokolwiek. Poczułam się już wystarczająco duża, wystarczająco dobra w muzyce. Czułam, że podobnie przeżywamy to wspólne tworzenie i nie ma między nami oceniania. Każde z nas ma inną historię, ale wrażliwość mamy podobną. Wydaje mi się, że w ogóle nasza podstawówka na Miodowej i fakt, że mieliśmy integralną szkołę muzyczną z ogólnokształcącą – z matmy szło się na chór, z chóru na orkiestrę, a potem na gegrę sprawia, że ta podobna wrażliwość jest we krwi. Nie musimy sobie wielu rzeczy tłumaczyć i podczas koncertów na przykład zamieniamy się wiolonczelą. Wszystko jest bardzo zgodne z przepływem mojej energii pomimo, że słuchamy innej muzyki. Matylda właśnie dostała się na miodową i przydzielono ją na wiolonczelę !
Na co dzień masz w ogóle czas, żeby słuchać muzyki dla przyjemności?
Mam go niewiele i głównie słucham w samochodzie. Mamy dwa rodzinne samochody – jeden duży i w nim radio działa, a drugi mały, w którym nie działa. Dzisiaj jeżdżę małym, ale za to Matylda zadała mi już 89 pytań. Niektóre po dwa razy. Słucham płyt jak biegam po lesie, ale czasami wyjmuję słuchawki i słucham ptasiego radia bo jest równie wypasionym soundtrackiem
Może wspólnie dojedziemy dzisiaj do okrągłej setki! Mam już kolejne: dlaczego Widow wydaliście jako pierwszy singiel?
Nakręciliśmy w podobnej konwencji klipy do numerów Widow, Too much oraz Handsome. Po prostu Widow zaczął być pierwszy montowany, ale też jest to jeden z pierwszych numerów, jaki powstał na tej płycie.
Śpiewasz w nim o czym?
Piosenka jest o pewnej sytuacji, kiedy kobieta ma partnera w trasie. Akurat w moim przypadku jest to wyrównane – raz ja wyjeżdżam, raz on. Ale tekst jest też trochę ironiczny, bo tak naprawdę, kiedy on wyjeżdża, ja lubię mieć czas dla siebie. Chodzę wtedy potajemnie w jego ciuchach, bo jak jest to mi nie wolno bo przechodzą moimi perfumami.Ale ogólnie to bardzo zdrowe, bo pojawia się ta zdrowa tęsknota i nie wyobrażam sobie, jak by było, gdyby on w ogóle nie wyjeżdżał! Ale oczywiście były momenty, w których przeginał i wtedy właśnie powstała ta piosenka – o tym, że czasem musi dojść do kryzysu.
Masz utwór, który najbardziej lubisz wykonywać na żywo?
Chyba Indeed. Co prawda, w nim właśnie mam partię wiolonczelową i zawsze trochę się stresuję, że nie będzie czysto, płynnie i naturalnie. Ten utwór przyniósł basista Piotr. Ma fajny, płynący gitarowy riff i bardzo szczery tekst że w obliczu tylu pęknych ludzi mogę być z tym jednym i będzie mi dobrze..
Czyli każdy członek zespołu wnosi coś od siebie. A czy zmiana perkusisty coś zmieniła?
Myślę, że tak. Jerzy to bardzo groove’owy bębniarz, trochę mocniejszy. Ma w ogóle mocniejszy psychologiczny osad. Czuje się, że ojciec jest z nami. Chociaż tęsknie tez za Remkiem, jego pomysłami i filozoficznym charakterem.
Wprowadza spokój?
Tak, spokój, poczucie bezpieczeństwa i taki optymizm życia.
Skoro już jesteśmy przy piosenkach – masz jakieś teksty z przeszłości, których jeszcze nie wykorzystałaś?
Jeśli już, to mam je w całych piosenkach. Nie zdarzają mi się sytuacje, kiedy stwierdzam „To zdanie, och jakie zdanie przyszło mi do głowy!” Raczej nachodzą mnie myśli: „Ocho, przyszedł czas! Idę napisać piosenkę”. I wtedy to już powstaje symultanicznie z melodią. Nie mam schowanej poezji, żaden tomik nie leży.
A na tej płycie kryją się jakieś wspomnienia z przeszłości?
Widow ma dość stary tekst, który kiedyś osadzał się na zupełnie innym bicie, ale sprawa tego bitu nie została pociągnięta i po prostu podczas tworzenia najpierw powstał refren, taki właśnie grany na świeżo przy pianinie, a potem szukałam czegoś do zwrotek i okazało się, że mam już rozpoczęty temat i wtedy doszła dramatyczna zwrotka o Japonii i wojnie.
To chyba trochę jak spotkanie dwóch światów – tekstów napisanych kiedyś i świeżo nagranej muzyki. Jakie to uczucie, widzisz w sobie jakąś różnicę?
Myślę, że widzi się różne miejsca. Ale wcale nie jest powiedziane, że dzisiaj trzeba śpiewać tylko o tym, co aktualnie przeżywamy. Można wracać do pewnych emocji, one i tak są aktualne, tylko w różnych stężeniach. Na przykład pomimo tego, że lubię swoją przestrzeń to tęsknota potrafi mi się odpalić z drugiego końca świata.
A co myślisz o tej młodszej wersji siebie? O tym jak kiedyś pisałaś, śpiewałaś.
Myślę, że kiedyś więcej musiałam dopowiadać. I miałam taką wizję, że muzyka musi służyć ludziom. Musi ich uzdrawiać, bo ludzie są smutni, a my mamy im mówić, że są wspaniali i powinni przede wszystkim pokochać samych siebie. Teraz myślę, że ta misja i tak się spełnia dzięki temu, że robimy coś szczerze. Nawet jeśli mówimy o negatywnych uczuciach to fajnie jest, kiedy odbiorca może dzięki nam wyzwolić się od czegoś, co od dawna w nim siedziało. Że czasami możemy być tymi dwoma palcami, które wyrzucą ze słuchacza złogi. Dlatego na płycie jest też parę takich piosenek, na przykład Dead Bleeding Pride jest dla mnie oczyszczającym numerem – właśnie z tego nieobstawiania przy swojej racji za wszelką cenę.
Wiąże się bezpośrednio z jakimiś twoimi uczuciami, wspomnieniami?
Myślę, że każdy człowiek żyjący w relacji doświadczył kłótni, której potem żałował. Chociaż wierzę, że wszystkie mają swoje miejsce w kosmosie i musiały się wydarzyć, bo są budulcem obecnego stanu rzeczy. Ale są też takie, które piorą nam mózg i potem leżymy jak wory i ryczymy. Wtedy należy odpalić Dead Bleeding Pride.
Słuchasz czasem własnych starszych płyt?
Bardzo czasem – zdarza mi się to, ale bardziej przeglądowo. To tak, jakbym oglądała stare zdjęcia. Raczej ciągle myślę o tym, co jeszcze zrobię.
A teraz czujesz się bardziej Rita Pax, bardziej Archeo, czy może Pinnawela?
Zależy w jakim momencie. Tak naprawdę, kiedy jestem w busie z Ritą Pax to jestem Rita Pax. Zawsze jestem bardzo sobą, nie ma to żadnego znaczenia. Natomiast lubię się wczuwać się w różne bajki. Świetne jest to, że zawsze te bajki są w części napisane przeze mnie.
No właśnie – każdy z projektów jest z innej bajki i reprezentuje inny gatunek muzyczny. Czy ta różnorodność to właśnie sposób na utrzymanie równowagi?
Chyba tak. Może nadejdzie moment, że powiem wszystkim „cześć” i wyjadę w dziesięcioletnią podróż z gongiem – dotknęłabym wtedy prawdziwego ja na szczycie góry w Napalu ale jeszcze nie mam tego lotu. Natomiast mam poważny problem z nazwaniem gatunków, w których się obracam, co właściwie mnie cieszy. Po prostu zawsze staram się wkładać w projekt swój pierwiastek i jest to taki trochę kalendarz. Chociaż nie wiem czy, jeśli kiedyś zbiorę te wszystkie kooperacje, to będę umiała je ustawić po kolei.
——
Całość wywiadu opublikowana w 9 numerze magazynu Zwykłe Życie.
