Zwykłe Życie to magazyn o prostym życiu wśród ludzi, miejsc i rzeczy.

W tym roku nie robimy podsumowań. Cieszymy się, że go przetrwaliśmy. Rozpoczynamy za to obiecywany już w numerze „Powietrze” cykl wywiadów z osobami, które szczerze podziwiamy. Aktywistami, którzy codziennie pracują na lepsze jutro. Cykl będziemy kontynuować w nowym, mamy nadzieję, lepszym roku. Dziś, jeden dzień po jego trzydziestych urodzinach, wywiad z Mateuszem Sulwińskim, prezesem stowarzyszenia Grupa Stonewall.

Skąd bierze się Twoja potrzeba działania? Co cię motywuje? 

Potrzeba działania pojawiła się w moim życiu bardzo wcześnie. Odkąd zrozumiałem, że jako gej mam w życiu i w Polsce przejebane, to
narodziła się we mnie potrzeba, aby to zmienić albo raczej, żeby pracować na to, żeby nastąpiła zmiana.

Co jest dla Ciebie największą satysfakcją w pracy? 

Największą nagrodą jest wyraz wdzięczności albo docenienia za to, co robimy. To wbrew pozorom nie zdarza się aż tak często, a zawsze cieszy. Lubię mieć poczucie, że to co robię, jest istotne i zawsze miło jest to usłyszeć od jednej konkretnej osoby.

Jak radzisz sobie z hejtem i nienawiścią? 

Osobiście, znacznie mniej doskwiera mi hejt czy jakieś homofobiczne teksty z, nazwijmy to umownie, „drugiej strony” niż krytyka czy ferment wewnątrz środowiska LGBT+. Z tymi opiniami zdecydowanie trudniej sobie poradzić. Społeczność LGBT+ nie jest monolitem. U nas też się zdarzają skrajnie różne postawy. Zwłaszcza teraz pojawia się mnóstwo różnych poglądów na to, jak powinna lub nie powinna wyglądać nasza walka o równe prawa. Zdarzają się wśród nas osoby, które uważają, że działalność organizacji takich, jak nasza, jest szkodliwe, bo powinniśmy się „wtapiać” w większość, a nie wychylać, zaznaczać istnienie. Wynika to pewnie z lęku. Na mnie nie robi już wrażenia fakt, że ktoś w internecie nazywa mnie po raz tysięczny pedofilem albo tęczową zarazą. Chcę jednak podkreślić, że mówię to jako osoba mieszkająca w dużym mieście i mająca dookoła ogromne wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół. Bezpośrednia homofobia mnie nie do końca dotyka, ale na pewno z perspektywy osoby LGBT+ mieszkającej w małej miejscowości to wygląda zupełnie inaczej.

Jakie rady dałbyś młodym ludziom, którzy chcieliby się zaangażować społecznie? Od czego zacząć?

Trzeba zacząć od szukania fajnych ludzi. Samemu nic się nie zdziała. Tak jak zawsze radzę osobom LGBT+, żeby znajdowały swoje własne rodziny, czyli takie systemy wsparcia, które pomogą im iść przez życie z podniesionymi głowami. W przypadku aktywizmu to działa to bardzo podobnie. Ja mam ogromne szczęście, bo w grupie Stonewall pracuję z absolutnie wspaniałymi osobami i większości przypadków się zgadzamy, a kiedy nawet się nie zgadzamy, to zawsze szybko znajdujemy konsensus. Myślę, że to jest podstawa. Znaleźć sobie drużynę przed wyruszeniem w  trudną drogę.

O jakiej Polsce marzysz?

Normalnej. Normalność to jest takie słowo, które powinniśmy odzyskać, bo dla mnie normalna Polska to jest taka Polska, w której nikt nie boi się żyć, z której nikt nie chce się wyprowadzać do innych państw tylko po to, by móc żyć pełnią życia, w której każdy czuje się dobrze i każdy jest akceptowany, w której każdy czuje się bezpiecznie.

zdjęcia: Bartek Wieczorek

stylizacje: Paweł Kędzierski

scenografia: Ania Witko

make up artist: Kasia Biały

asystent fotografa: Wojtek Affek

wydawca: Marta Mach

podziękowania dla Studio Praga i Visual Crafters